Het Vlaams Belang reageert bedroefd op het overlijden van John De Wilde, beter bekend als Stranger John. De medeoprichter van De Strangers overleed vandaag op 93-jarige leeftijd. Met zijn overlijden verliest Antwerpen het laatste nog levende oorspronkelijke lid van een groep die gedurende decennia mee het muzikale en culturele gezicht van de stad bepaalde. Het Antwerpse Vlaams Belang betuigt zijn oprechte medeleven aan zijn familie, vrienden en nabestaanden.
Met onderstaand interview, dat we in maart 2023 met Alex en John van De Strangers in onze Antwerpse Volksgazet publiceerden, staan we graag stil bij al het mooie en rebelse dat De Strangers aan onze stad schonken.
***
INTERVIEW MET DE STRANGERS
“Onze liedjes waren nooit beledigend... Wij zongen wat er leefde bij de Antwerpenaren.”
Antwerpens bekendste groep De Strangers bestaat ondertussen 70 jaar. Meer dan een halve eeuw De Strangers konden we niet onopgemerkt laten voorbijgaan. Tijd voor een ongezouten babbel met de Strangers John en Alex. Ze zijn ondertussen Antwerpse iconen geworden. Antwarpe is het officieuze volkslied van Antwerpen en burgemeester Bart De Wever noemde De Strangers terecht “levend Antwerps erfgoed”.
AV: Vorig jaar werden De Strangers gehuldigd met o.a. een feest op de Flandriaboot en zongen jullie het Antwerps volkslied op het balkon van het stadhuis van Antwerpen. De Strangers: bekend, beroemd, berucht?
Alex: “De Grote Markt stond vol en de burgemeester zong enthousiast mee, maar ik vind beroemd zijn niet zo belangrijk. Het is ons allemaal overkomen. Toen we De Strangers oprichtten in de vroege jaren vijftig was het niet onze bedoeling om Vlaanderen te veroveren. We waren al blij dat we op het podium van het parochiehuis van ’t Kiel mochten staan. We kunnen niet anders dan tevreden zijn, maar ik verlang geen eerbetuigingen.”
John: “Het is altijd plezant om bijeen te komen en over vroeger te praten. We zijn er echter niet op uit om permanent gehuldigd te worden. De Strangers bestaan ondertussen 70 jaar en hoewel we niet écht beroemd zijn, worden we nog altijd gespeeld zelfs op de Vermassacreerde Radio en Televisie (VRT).”
Strangersgezind, de politiekers niet …
AV: De Strangers zingen luidop wat vele Antwerpenaren stilletjes denken. Zijn jullie een groep van het volk?
John: “Jazeker! De mensen waren blij dat we zulke zogenaamd stoute liedjes durfden zingen maar onze humor was nooit beledigend.”
Alex: “Wij zongen wat vele Antwerpenaren stilletjes denken. Vele politiekers vonden dat maar niks, maar ze hielden zich gedeisd omdat ze wisten dat de bevolking Strangersgezind was.”
AV: De teksten van de Strangersliedjes van toen zoals Viva De Vakbond, OCMW en Ziekekas in het Antwerps dialect, zou dat vandaag in woke-tijden nog kunnen?
Alex: “De tijden zijn veranderd. Vroeger was er meer zogenaamde vrije meningsuiting dan nu. De politieke correctheid is een nieuwe vorm van censuur geworden. Er is altijd wel iemand die zich beledigd voelt. Allez, pak nu het liedje Borgeri-Borgerhout-Borgerokko … mochten we dat vandaag voor de eerste keer zingen dan braken ze het kot af.”
John: “Wij zongen in het ‘Antwarps’. Tegenwoordig spelen jongeren alleen nog maar Engelstalige muziek, maar de meesten weten niet eens waarover het gaat. Ze luisteren niet naar de tekst. Dat vind ik spijtig.”
Vreemd in eigen stad
AV: Hebben jullie Antwerpen zien evolueren tijdens de voorbije 70 jaar?
John: “Het is heel anders dan vroeger. Eén voorbeeld: vroeger werden wij op ’t Kiel ontvangen en werden door de Abdijstraat gereden in een open wagen. Het volk stond rijen dik. Nu weten ze op ’t Kiel niet meer wie wij zijn, want ’t Kiel is Marokko geworden. Het druggerelateerde geweld van de laatste tijd vind ik verschrikkelijk.”
Alex: “Dat is op naam te schrijven van alle volkeren die in de loop van de jaren naar hier zijn verhuisd. Je ziet dat ook aan het straatbeeld. Hoe het huisvuil hier nu staat, dat had je 40 à 50 jaar geleden niet. Ik voel me in mijn eigen stad soms een vreemde eend in de bijt.”
Boycot
AV: In de jaren ’90 en daarna was er de media-boycot tegen De Strangers. Dat was het gevolg van jullie optreden in Antwerpen voor het Vlaams Blok in 1992. Is die hele kwestie na 30 jaar verteerd?
John: “Nee, dat is nooit verteerd. Dat kan ook niet. We hebben altijd voor iedereen opgetreden, zelfs ooit voor de communistische partij in Aalst. Maar goed, het is altijd wat. Ik was vroeger de enige socialist van de groep en toen we ooit voor de tjseven optraden op ’t Kiel, was mijn vader, die een knalrode sos was, daar ook niet mee opgetogen (lacht).”
Alex: “Wij hebben nooit iemand uitgesloten. Het was de toenmalige burgemeester Bob Cools die gezorgd heeft dat de “knoppekes dicht gingen”.”
John: “Bob Cools dat is die met drie nullen … (lacht) ja, ja.”
Alex: “Men deed alsof wij het huisorkest waren van het Vlaams Blok terwijl we één keer voor het Blok hadden opgetreden. Kijk, alles wat met het Vlaams Blok te maken had, moest de grond worden ingestampt. Als Dewinter een bolleke was gaan drinken in café Den Engel, was Den Engel ook niet goed meer. Dat hebben wij met De Strangers ook meegemaakt, maar de gewone mens is altijd achter De Strangers blijven staan.”
De taal maakt het volk
AV: Wat was jullie leukste anekdote?
John: “Een leuke anekdote was toen we op het Koninklijk Paleis ontvangen werden door koning Boudewijn. We gaven hem een boek met al onze liedjesteksten en zeiden dat hij ze allemaal vanbuiten moest kennen tegen dat we terugkwamen. Daar moest hij mee lachen (lacht).”
Alex: “Ik vind dat nog altijd een misstap van ons, want ik ben een overtuigde orangist. Mijn droom is om verenigd te worden in een Groot-Nederland.”
John: “Bij mij is dat ook. Vergeet niet dat Vlaanderen behoorde tot de Spaanse Nederlanden en daar heb ik niks op tegen.”
Alex: “Ja, taal maakt een volk hè. België, dat is … Allez, hoeveel ministers zijn hier wel niet?”
John: “Ja, maar we gaan hier niet te veel aan politiek doen hè (lacht).”
Alex: “Het maken van België was een diplomatiek aaneensmeden van Wallonië en Vlaanderen, maar dat kwam niet uit het hart, maar uit berekening en machtshonger. Een taal maakt een volk, volgens mij. Als we nu bij Nederland zouden zijn, zouden we meer serieus worden genomen en zouden we gelukkiger zijn. België hangt aan elkaar met anomalieën en rommel.”
